Familie op de achterbank, en gaan. Guido Santer, zijn vrouw en twee kinderen trekken met 3DOG camping trailer door Australië.

The Australian way of meeting
the great outdoors ...
3DOG camping on facebook


Een half jaar
sabbatical in Australië

We kamperen 30 meter van het strand, aan Bottle bay in Francois Peron Nationaal Park in West Australië.

Bottle Bay Beach – Voor vergroten van het beeld klikt u op de foto.

Het is april 2014, een aangename herfstweek met temperaturen tussen 30 en 35 graden Celsius. Ook het zeewater is aangenaam warm. Af en toe zwemmen dolfijnen langs, een enkele pijlstaartrog en ook nog een haai.

Naast ons kamperen een paar Australiërs, die net als wij van de natuur genieten of komen om te vissen, de nationale sport in Australië. Dateer niet meer mensen verblijven ligt aan het feit dat de dichtstbijzijnde geplaveide weg alleen over een meer dan 40 kilometer lang zandpad bereikbaar is.

Bijna een half jaar, van februari tot eind juli 2014 reizen we met de familie door West Australië.

TrailDog im Container – Voor vergroten van het beeld klikt u op de foto.

De feitelijke voorbereidingen begon meer dan een jaar eerder. Vanaf het begin was duidelijk dat we onze 15 jaar oude Land Rover naar Australië wilden verschepen. Aangezien we op reis gaan met twee kinderen, is er onvoldoende plaats in de auto. Daarom zochten we een vouwwagen, liefst eentje zoals in Australië worden gebruikt. We wilden er ter plaatse een kopen, maar alles bleek erg duur. 20.000 Australische dollar is niks. Bovendien past de trekhaak dan niet en moet er een aanpassing komen voor de elektrische remmen. We zouden onze auto te veel moeten aanpassen.

Toen kwamen we 3DOG camping in Hamburg op het spoor en was de beslissing snel genomen. De kosten van een grotere container waren het meer dan waard. Eind december hebben we onze container verstuurd van Basel naar Perth.

Camping Black Point – Voor vergroten van het beeld klikt u op de foto.

Eenzame zandwegen

Goed uitgerust met gedetailleerde kaarten leidt Nina ons door verlaten 4WD tracks. De helling naar D’Entrcasteaux Nationaal Park Black Point wordt steeds smaller en zanderiger. Dus stop ik om lucht uit de banden te laten. Nu gaat het beter.

Wij worden beloond met een mooi bushcamp. Twee rangers die vooral vanwege het toilet de camping aan doen, bezoeken ons ​​elke dag en drinken koffie met ons. De wereld is hier in West-Australië aanzienlijk vertraagd in vergelijking met Zwitserland ...

We nemen telkens voor ongeveer een week voedsel en water mee. Aangezien de temperaturen rond 30 ° C zijn, we hebben ook een koelkast in gebruik. De stroom is afkomstig van een batterij en bovendien is er een in de trailer gemonteerd die met een zonnepaneel kan worden opgeladen. De twee 50-watt panelen zijn hier ruim voldoende om de koelkast van stroom te voorzien. Wij laden natuurlijk ook de batterijen van laptops en andere elektronische gadgets (Details Elektroinstallationsunternehmen www.santner.ch).

Fischen

We leren vissen

Het is nu half maart en de temperatuur in het zuiden van West-Australië is langzaam lager geworden. Dus we reizen door naar Esperance, naar het strand van Lucky Bay. Het water is turkoois blauw en ideaal om te snorkelen. We leren ook vissen. Nadat ik een buurman help door zijn zonnepaneel te repareren, vraagt hij me om mee te gaan vissen. Het blijkt dat hij ooit een viswinkel had. In een half uur vangen we genoeg Australische haring voor een riant diner.

Na Lucky Bay gaan we naar het noorden, maken een grote lus over Kalgoorlie, met de enorme goudmijn, en dan terug naar de kust, die we nu blijven volgen. Na twee weken aan Fles Bay genoemd willen we graag naar het Ningaloo Reef. Dan worden we ingehaald door de uitlopers van een cycloon. Eerst waait het alleen, maar tegen de avond begint het ook flink te regenen. Ik kook, terwijl de regeValn steeds sterker wordt. Ik ben drijfnat, hoewel ik in de keuken onder het luifeltje sta. Nina sluit zelfs het venster tussen het bed en de keuken; het regent dan horizontaal in.

Een cycloon sport de camping weg

Bij ons regent het iets minder dan twee uur. Maar Cape Range National Park bij Ningaloo Reef wordt zwaarder getroffen. Het regende daar de hele nacht. Het water sijpelt in Australië niet in de grond, maar verzamelt op het droge stof en spoelt in een overstroming alles weg. Slechts vijf van de twaalf campings in het nationaal park zijn nog bewoonbaar. En als er weer, een cycloon wordt voorspeld, rijden we eerst maar weer naar het zuiden. Deze keer zijn we beter voorbereid. Ik zet de auto als een windscherm tegen de tent. ’s Nachts regent en waait het zo sterk dat de trailer staat te schudden als op een off-road piste. Nina kruipt in bed bij de kinderen op de grond. Ik controleer af en toe de haringen, maar die houden, net als de tent.

De campings Cape Range National Park zijn nu volledig volgeboekt. Daarom gaan we naar Ningaloo Homestead, dat in het zuiden aan het Nationaal Park grenst. We krijgen een plaats direct aan het strand! Voor de eerste koralen hoeven we maar 30 meter het water in; de naaste buuren kampeerden ongeveer 60 meter verderop. Alleen de weg is weer vrij slecht, de Australiërs spreken van ribbels, maar het lijken wel golfplaten. Meestal zijn deze regelmatige inkepingen, zogenaamd wasbord, een paar centimeter diep, maar hier in de valleien zijn ze 10 cm diep! In de spiegel zie ik dat de jerrycan los hangt. De spanbanden zijn losgeschoten door het geweld aan trillingen. En ook het reservewiel heeft besloten op eigen gelegenheid omlaag te reizen. Van nu af aan zet ik die altijd extra vast.



Ik had al gemerkt dat de bouten van de achterste steunen zaten. Het blijkt dat niet de moer los zit, maar dat de bout aan de andere kant in het hout is getrokken.
Ook heeft de kogelkoppeling zich bewezen in Australië. Voor de reis hebben we nagedacht over de vraag of een NAVO-oog noodzakelijk was. Maar de kogelkoppeling heeft zich prima gehouden op de zware flinke off-road tracks. Alleen het klapmechanisme van het neuswiel behandelen we van tijd tot tijd met WD40; vanwege het stof.

We snorkelen over de koralen

Langs de hele kust bij Ningaloo Reef vind je koralen na de eerste 10 of 20 meter zwemmen. Rond de koralen zwemmen kleurrijke vissen. Zelfs zee-egels en schelpen. Het water is aangenaam rustig. Een rif ongeveer 200 meter verderop breekt de grote golven. De strooming loopt parallel aan de kust, dus je kunt meedrijven over het koraal tijdens het snorkelen. Helaas, de wind is vrij sterk tijdens ons verblijf. Met de kinderen kunnen we niet zwemmen, het risico dat ze te ver afdrijven is te groot..

Tijdens het ontbijt waait de cornflakes uit onze lepel, ondanks dat we de keuken en keukenluifel aan de lijzijde hebben geplaatst. We monteren zelfs het zeiltje onder de trailer, tevergeefs.
Na ongeveer drie maanden gebruik roet de linker brander en zien de pannen zwart na het koken. Ik schroef de pitriet elkaar en met een beetje schuurpapier kan ik het roest verwijderen. Daarna brandt de pit weer als vanouds. Ook de temperatuursensor van de gasbrander is los geroest. Met een geïmproviseerd draadje zet ik ’m vast.

Van de kust gaan we nu het binnenland in, om de kloven van Karijini National Park te bezoeken. Maar we vinden we geen canyon, alleen open bushland, veel stekelig spinifex gras en tussendoor een semi-hoge boom. De canyon kun je alleen zien als je er vlak voor staat, want die loopt niet tussen twee bergen, maar is uitgesloten in de vlakke grond. Het ijzer in de rotsen maakt dat de wanden in de zon rood oplichten.

Gibbs River Road

Verder naar het noorden, in de Kimberley, rijden we langs de legendarische Gibb River Road. Iedereen lijkt deze Australische 650 km off-road track te rijden. De weg is meestal niet zo slecht. Vaak rijden we met 70 km/h over de landingsbaan brede weg. De attracties liggen links en rechts van de hoofdroute. We waren vooral onder de indruk van Charnley River Homestead. De camping is niet erg bekend en daarom nog niet overspoeld door toeristen. We verkennen ook de canyons in de buurt. Maar ’in de buurt’ is hier 30 km langs smalle onverharde wegen rijden. In de kloven ben je alleen met de natuur.

Langs de Gibb River Road zien we regelmatig zien hoe andere banden wisselen. Lekke banden zijn hier gemeengoed. Een gezin dat we ontmoeten, moeten op de Mitchel de schokdempers vervangen van hun aanhangwagen (ze laten ze per helikopter in vliegen). En een Australische met een oudere Range Rover, geven we onze reserve dieselpomp. De offroad tracks van Australië zijn slopen, niet omdat je vaak vast komen te zitten, maar de trillingen kwellen je spullen tot het uiterste. Elk uur stop ik om te zien of alles nog steeds houdt. De gasfles heeft zich van de imperiaal losgemaakt.

Na Kimberley, rijden we naar Purnululu National Park en de Wolfe Creek Crater. De meteoorkrater is indrukwekkend. Er zijn zeer weinig bezoekers.

In kaketoe National Park, bewonderen we de rotstekeningen en beginnen we de Aboriginal cultuur in ieder geval een beetje te begrijpen. Hoe dichter we bij Darwin komen, hoe talrijker zijn nu de toeristen. De wegen worden geasfalteerd en campings hebben douches met warm water. Na 5,5 maand, zullen we in Darwin onze auto en de vouwwagen naar Zwitserland terug sturen. Na 13.000 kilometer onder de wielen, waarvan 2.500 op off-road paden. De Land Rover en de aanhanger 3DOG hebben zich prachtig gehouden. We hebben niet een keer ernstige pech gehad. En Nina vraagt me nu: wanneer gaan we weer?

Guido Santner

Voor meer foto’s en informatie: www.santner.ch


Australian Camp
Om het beeld te sluiten klikt u hier op de foto.
close image
Om het beeld te sluiten klikt u hier op de foto.
close image